باز هم تو روياهام سير مي كنم.بازم تو عالم خيال.دوباره اونجا مي بينمت كه مثل يه قناري تو روياي من پرواز مي كني.

و مي بينمت كه مغرورانه پر پروازتو به رخم مي كشي.مي بينمت كه چطوري واسه من ناز مي كني.و مي دونم كه دستام

به پرهاي عشقت نمي رسه.لحظه اي از عمرم نمي گذره كه در اون از ياد عشقمون غافل باشم .

 اگر تنها پلکی از عمرم باقی باشه اون پلك رو هم به تو تقديم مي كنم.در اون لحظه كه عشقمون متولد شد تمام وجودم مال تو شد.

گويند كه لحظه ايست روييدن عشق

                                                 آن لحظه هزار بار تقدیم تو باد

دوباره دارم صداي خنده هاتومي شنوم.دوباره طنين زيباي كلامت توي گوشام پيچيد. طنيني كه مي گه دوستت دارم.

ولي بازهم نيستي.بازهم تنهام.بازهم بايد با خيالت عشقبازي كنم.بازهم بايد در غم هجران تو بمونم.

تو كي مياي؟ كي مي تونم دستاي گرم تو رو توي دستام حس كنم؟ كي ميشه كه دستاي مهربونت موهامو نوازش كنه؟ كي ميشه؟ كي...................؟

سلام

نمي دونم از كجا بايد شروع كنم.چطور غم دوريمو شرح بدم؟

نمي دمنم ناغافل از كجا اومدي؟چطور سر راهم سبز شدي؟ و وجود بي ارزشمو اينگونه به هم ريختي.عزيزم نمي دوني كه شبا از درد دوريت چشمام مثل ابر ميشه.

نمي دوني كه لحظه اي از عمرم بي غم تو نمي گذره.نمي دوني چقدر تشنه نگاهاي

قشنگتم.عزيزم من خيلي حرف باهات دارم ولي چه كنم كه بغض گلومو گرفته. چه كنم؟