زمان می گذرد

شبها به صبح می رسند

 موجهای خشمگین آرام می گیرند.

عذاب های چندین ساله به آرامش تبدیل می شوند.اما اما.......................

من هنوز مانده ام

در حسرت دیدارت .هنوز روی همچو ماهت را نبوسیده ام.            هنوز نگاههایت را حس نکرده ام نگا ههای مظلومی که می گوید

                                                  دوستت دارم

ای کاش می فهمیدم که چقدر دوستم داری.ای کاش بتوانم دوست داشتن هایت

را پاسخ دهم.کاش می شد قاصد کها اشکهایم را برایت بیا ورند شاید این گونه می توانستم به تو بگویم منم دوستت دارم.

به تو می گفتم که تو نباشی منم نیستم.می گفتم که من با تو هستم وبی تو نیستم.

                         شکوه خنده هایت در دلم ماند

دلم را با سحر خوش کرده بودم

                         غروب ماجرایت در دلم ماند

شریک دردهایم بودی اما

                         غم بی انتهایت در دلم ماند

هزار و یک شبم چون باد بگذشت

                         طنین قصه هایت در دلم ماند

سپردی سرنوشتم را به پاییز

                         بهار با صفایت در دلم ماند

علی رغم سکوت ساده من

                         سفر کردی صدایت در دلم ماند

و حالا مثل یک رویای برفی

                         تو رفتی رد پایت در دلم ماند  

دلم غربت زنگ آخر گرفت                             

                                          نگاهم كه كردي سكوتم شكست

                                         درون دلم عشق گويي نشست

نگاهم كه كردي زمان صبر كرد

دل آسمان را پر از ابر كرد

                                       و بعد از تو باران گرفت

                                       و عشقي درون تنم جان گرفت 

نگاهم كن و باز با من بمان

تو حرف دل بي كسم را بخوان

                                       نگاهم كن اي زندگي بخش من

                                       و با قلبم از عشق حرفي بزن